سخن مقام معظم رهبري درباره غزه

موسوي — Thu, 15 Jan 2009 15:55:00 GMT

مقام معظم رهبري: امروز همه‏ى دنياى اسلام بايد قضيه‏ى فلسطين را قضيه‏ى خود بداند؛ اين، کليد رمزآلودى است که درهاى فرج را به روى امت اسلامى مى‏گشايد. فلسطين بايد به ملت فلسطين برگردد و دولت واحد فلسطينى به انتخاب همه‏ى فلسطينيان سراسر کشور خود را اداره کند. کوشش پنجاه ساله‏ى انگليس و امريکا و صهيونيست‏ها براى حذف نام فلسطين از نقشه‏ى جهان و هضم ملت فلسطين در ملت‏هاى ديگر به جايى نرسيد و فشار و ستم و قساوت به‏عکس نتيجه داد. امروز ملت فلسطين از اسلاف شصت سال قبل خود، زنده‏تر و شجاعتر و کارآمدتر است. اين روند که در سايه‏ى ايمان و جهاد و انتفاضه‏ى افتخارآفرين پديد آمده، بايد ادامه يابد و وعده‏ى خداوند تحقق يابد که فرمود: «وعداللَّه الّذين امنوا منکم و عملوا الصّالحات ليستخلفنّهم فى الارض کما استخلف الّذين من قبلهم و ليمکّننّ لهم دينهم الذى ارتضى لهم و ليبّدلنّهم من بعد خوفهم امنا يعبدوننى لايشرکون بى شيئا و من کفر بعد ذلک فأولئک هم الفاسقون

سخن مقام معظم رهبري درباره غزه

موسوي — Thu, 15 Jan 2009 15:50:00 GMT

مناجات شب اول قبر (سعيد حداديان)

موسوي — Thu, 15 Jan 2009 15:48:00 GMT

بسم رب الشهدا

اعوذ بالله من نفسي

اين دفعه يه مناجات از حاج سعيد حداديان مي زارم.انصافا زيبا هست ارزش دانلود رو داره.انشاالله گوش کنيد .

خواهشا برام دعا کنيد.

حجم: 2.92 MB

براي دانلود روي لينک کليک راست کرده و روي گزينه save target as کليک کنيد.

***درضمن هزينه هر دانلود يک صلوات براي شادي روح شهدا هست***

*** اگر دلتان شکست ياد ما هم باشيد***

ادامه مطلب...

آي شهدااا به داد گلزار شهدا برسيد...!!!

موسوي — Thu, 11 Dec 2008 16:19:00 GMT

...دلم مي گيرد و براي شهدا تنگ مي شود . وضو مي گيرم سفيد مي پوشم و عزم رفتن مي کنم دلم براي کهف تنگ شده . امروز به کهف الشهدا مي روم ! آنجايي که در اين مواقع قرار من با شهدا آرام مِگيرد.مسير زجرم مي دهد . اي کاش زودتر برسم ، انسان هاي هزار چهره از کنارم عبور مي کنند . هوا سرد است ولي من احساسش نمي کنم .چون تا لحضاتي ديگر گرماي وجود شهدا را در کنار خودم لمس خواهم کرد.از بزرگ راه و خيابان هاي مزين به نام شهدا که هيچ خبري از شهدا در آنها نيست عبور مي کنم .راستي از همت بجز يک بزرگ راه چيزي نمانده است !به ولنجک مي رسم ،به نظر من اينجا آلودگي نفساني بيشتر از آلودگي هواست . خب به زير تپه کهف الشهدا رسيدم .دختران و پسران مبتذلي را در ماشين هاي پارک شده پايين تپه مي بينم که خلوتي گير آورده اند .يکي به داد محيط اينجا برسد اينجا حرمت دارد ، شهدا شرمنده ام ! از سراشيبي کهف بالا مي روم به شهدا مي سم و زيارتي مي کنم حمد و عاشورايي مي خوانم .چقدر آخيش چقدر آروم شدم .کمي جلوتر مي روم شهر را مي نگرم چه صحنه زيبايي است تهران با تمام ناپاکيها و آلودگي هاي نفسانيش زير پاي شهدا هستند و شهدا من در اوج هستيم . زير لبم مناجاتي از حاج منصور ارضي را زمزمه مي کنم ، اينجا که کسي نيست داد مي زنم و بلندتر مي خوانم ....

روزي ديگر مي شود باز دلم گرفته چه جايي بهتر از بهشت زهرا(س) .با مترو مي روم .مشخص نيست بلاخره قسمت آقايان کجاست به نظر من در قسمت خانوادگي يا شايدم مختلط ها سوار شده ام .در کنارم دختران و پسران دانشجو دانشگاه يادگار امام هم هستند به دختراني که با خنده هاي بلند و شيطاني سعي در جلب توجه دارند در کنار پسري نشسته که صداي موسيقي پليري که در گوش دارد بقدري بلند است که اذيتم مي کند. مي ايستم و کمي جلو تر مي روم و سرم را به پايين مي اندازم وچشمانم را براي ديدن آقا نگه مي دارم و زمزمه مي کنم :اينا فرداي قيامت جواب خدا و خون شهدا رو چي مي خوان بدن ؟! . ايستگاه حرم مطهر همه پياده مي شوند .الحمد الله مشتري گلزار تنها من هستم و بقيه به سمت ديگر مي روند آنها دانشجويان دانشگاه يادگار امام (ره) هستند . به راستي در دانشگاه به آنها چه چيزي تدريس مي شود ؟؟!!.

وارد گلزار مي شوم و از کنار مزار پاک شهيدان عبور مي کنم و مسير هميشگي شهداي محبوبم را طي مي کنم و از آنها مي خواهم برايم حمدي بخوانند .تازه داشتم آرام مي شدم که چشمم به تعدادي از دختران و پسران دانشجويي مي افتد که در گلزار براي خود خلوتي گير آورده اند.مگر آن دانشگاه حراست ندارد؟مگر گلزار باني و حراست ندارد ؟عجب عبور مي کنم .آن طرف تر خواهر و برادر به ظاهر مذهبي را مي بينم که به طرز مبذل و زننده اي مشغول ... شرمم ميآيد بگويم ... اي واي بر ما ،انشا الله که به هم محرمند نمي توانم بي حرمتي به شهدا را درکنار مزارشان تحمل کنم .ميرم تا نهي از منکر کنم .پسرک را مي خوانم او که توجيه نيست و فرق بين اتاق خواب وگلزار شهدا را نمي داند سعي مي کند توضيح دهد .آي شهداااااا به داد گلزار هاي شهدا برسيد..!!! يکي به داد گلزار شهدا برسه! قبلا هم به صورت پراکنده اخبار اين چنين را از گلزار شهدا شنيده بودم .چرا مسوولين امر توجهي به اين مکان مقدس ندارند .چرا ؟

چه فکر مي کرديم چه شد!! بر من بسيار سخت گذشت . کجاييم اي شهيدان خدايي؟؟؟ باز هم بغض به دلم ميايد به گوشه اي ميرم و با شهيد محبوبم خلوت مي کنم کمي آرام مي شوم وحال معنوي پيدا مي کنم .کمي نگرانم چون باز بايد بگردم به محيط شهر... وباز هم .. تا وقتي ديگر که به گلزار بيايم ...شهدا شرمنداه ايم ...بگذاريد تا برايم اشک بريزم.. ابري شده ام انگاري !!! باد که مي وزد ، بارانم مي آيد....

دست نوشته يك شهيد

موسوي — Thu, 11 Dec 2008 16:00:00 GMT

اي شهدا برخيزيد گويي اينجا همه چيز تمام شده است. و انگار نسل جهاد ديده ديروز به خط پايان رسيده است. اگر سراغمان نياييد و کلامي و حرفي به زبان نياوريد ما هم کم کم باورمان ميشود که همه چيز تمام شده است. باورمان ميشود که ديگر رد پايي از شما پيش رويمان نيست باورمان ميشود که ما هم ديگر بايد با مد، پرستيژ و آنکارد محاسن و تيپ اداري و خلاصه همه چيزمان مثل آدم شود. اگر شما حرفي نزنيد باورمان خواهد شد که امام جلوي چشممان جرعه جرعه جام زهر را نوشيد و همگي گفتيم، الحمدالله جنگ خانمانسوز تمام شد.

اي شهدا که جوانمردي در ذائقه شما بود، لحظاتي از خلوت بهشت فارغ شويد زخم ترکشها را فراموش کنيد و از ما دلجويي نماييد. بعد از شما لباس خاکيمان را از تن در آوردند. اجازه نداريم مثل آنروزها بگوييم التماس دعا، به ما آموختند که چگونه بخوانيم و بنويسيم؟!...... اي شهدا آنچه دنياي بي شما و بي امام را قابل تحمل نموده وجود خامنهاي عزيز است. اي خوش انصافها اينجا ديگر بلدوزرهاي جهادگران بي سنگر که خاکريزهاي صداقت و درستي را بنا مي کردند خاموش شده است اينجا فانوسها خاموش شده است. اينجا خيانت به رفيق قاموس فرصت طلبان و رسيدن به جاه و مقام به بهاي خاموشي عزت نفس است. اي شهدا اينجا ديگر از عروج خبري نيست و همه از براي فنا شدن دست و پا ميزنند. دستهاي ناپاک بهم گره خورده تا بر نسل جوان امروزي روح بي اعتقادي و دنيا زدگي را جريان دهد.

دنياي غرب بر دلها مثل هوس ميکوبد و در اين روزگار مردم پر فتنهاي نيز هستند که با زبان دين مراد دنيا و مسند و بقا بر قدرت خويش را ميطلبند و از تکه تکه شدن پيکرها نردبان صعود ميسازند. اگر در برابر مظالمشان کلام حقي بگويي در مسلخ گاه هوا و هوسشان قرباني مي شوي و خلاصه اينجا بازار هزار رنگ بيمهرههاست. اينجا ساکنينش به جرم بي وفايي محکومند. آري شهدا براي همين است که دلمان تنگ شماست از قول ما به امام بگوييد که قرار ما اين نبود. ديگر از شما گفتن، از چند شب خاطره فراتر نمي رود. بسيجي بودن به همان چند قطره چکاني فلج اطفال خلاصه مي شود. گريه و حسرت در فراغ شما به جهالت و هواس پرتي ياد ميشود. اي شهدا به داد ما برسيد.

اينجا ماندن سخت است در قنوتمان دلتنگي شماست و در سجده هايمان بيتابي فراغتان و در رکوع هايمان خميدگي دوري از شهادت است. اي شهدا سکوت غربتمان دردناکترين دردي است که تاب تحمل را از وجودمان زدوده است ما هرگز به چنين صلح سبزي فکر نميکرديم و تنها ميدانهاي سرخ انديشهمان بود و اينک در قبيله، رد از همه کس، ما بازمانده ترينيم، به بي شهادتي، رياضت تدريجي مرگ را منتظريم و در تب و تاب وصل به شما لحظه شماريم و اگر اين نباشيم بايد آنقدر بيتفاوت شويم که همه چيزمان را يک شبه فراموش کنيم تا ما هم به نوايي برسيم و از راهکارهاي تملق و چاپلوسي با فراموش تفکر امام، خادمين در گاه مصلحت انديشان شويم.

اي شهدا ما در روزگار فقر محبت نگاهمان لبريز از ياد و التماس به شماست. اگر خوب گوش کنيد خواهيد دانست که دل شکسته ما بهترين آوازي است که در فراغتان شب و روز مينوازد. بعد از شما تحمل خيلي چيزها سخت است به بهانه صبرمان، به سکوت مرگ آوري دعوت ميکنند. کاميابي هاي دنيا مقدمه فراموشي ذکر خداست و خاتمهاش با لبخند شيطان مانوس است. اي شهدا ما براي شما صبر ميکنيم و لو با فنا و فراموشي جان. اي شهدايي که در وقت خلوت و جلوت انس يافتهاند بر دلهاي پر رنج ما برآوريد. خداحافظ اي شهدا اي گلبرگهاي خونين شلمچه، اي لبهاي سوخته فکه، اي گلوهاي تشنه، اي تشنههاي فرات شهادت، خداحافظ، شما رفتيد و ما مانديم و راه ناتمام......

حرف دل

موسوي — Thu, 11 Dec 2008 15:55:00 GMT

قسمتي از وصيت نامه يک شهيد:

اگر براي خداست، بگذار گمنام بمانم.....

ز مثل زين الدين ...

موسوي — Thu, 11 Dec 2008 15:50:00 GMT

- نزديک عمليات بود. مي دانستم دختردار شده. يک روز ديدم سرِ پاکت نامه از جيبش زده بيرون. گفتم: «اين چيه؟» گفت: «عکس دخترمه». گفتم: «بده ببينمش». گفت: «خودم هنوز نديده مش». گفتم: «چرا؟» گفت: «الان موقع عملياته. مي ترسم مهر پدر و فرزندي کار دستم بده. باشه بعد.»
- عروسم که حامله بود به دلم افتاده بود اگر بچه پسر باشد، معنيش اين است که خدا مي خواد يکي از پسرهام را عوضش بگيره. خدا خدا مي کردم دختر باشد. وقتي بچه دختر شد، يک نفس راحت کشيدم. مهدي که شنيد بچه دختره، گفت: «خدا رو شکر. در رحمت به روم باز شد. رحمت هم که براي من يعني شهادت.»
- ازش گله کردم که چرا دير به دير سر مي زنه. گفت: «پيش زن هاي ديگه م ام.» گفتم: «چي؟» گفت: «نمي دونستي؟!! چهار تا زن دارم!!» ديدم شوخي مي کنه چيزي نگفتم. گفت: «جدي مي گم. من اول با سپاه ازدواج کردم، بعد با جبهه، بعد با شهادت، آخرش هم با تو.»
- وقتي منطقه آرام بود، بساط فوتبال راه مي افتاد. همه خودشون رو مي کشتند که توي تيم مهدي باشند. مي دونستند که تيم مهدي تا آخرِ بازي، توي زمينه.
- اگر از کسي مي پرسيدي چه جور آدميه؟ لابد مي گفتند: «خنده روست.» وقت کار اما، برعکس؛ جدي بود. نه لبخندي، نه خنده اي؛ انگار نه انگار که اين، همان آدم است. توي بحث، نه که فکر کني حرفش رو نمي زد، مي زد. ولي توي حرف کسي نمي پريد. هيچ وقت. مي دونستم پاش تازه مجروح شده و درد مي کنه. اما تمام جلسه رو دو زانو نشست. تکون نخورد.
- جاده هاي کردستان آنقدر نا امن بود که وقتي مي خواستي از شهري به شهر ديگر بري، مخصوصا توي تاريکي، بايد گاز ماشين رو مي گرفتي، پشت سرت رو هم نگاه نمي کردي. اما زين الدين که همراهت بود، موقع اذان، بايد مي ايستادي کنار جاده تا نمازش رو بخونه. اصلا راه نداشت. بعد از شهادتش، يکي از بچه ها خوابش رو ديده بود؛ توي مکه داشته زيارت مي کرده. يک عده هم همراهش بوده اند. گفته بود: «تو اينجا چي کار مي کني؟» جواب داده بود: «به خاطر نمازهاي اول وقتم، اينجا هم فرمانده ام.»
- شب هاي جمعه، دعاي کميل به راه بود. زين الدين مي آمد مي نشست. يکي از بچه هاي خوش صدا هم مي خوند. آخرين شب جمعه، يادم هست، توي سنگر بچه هاي اطلاعات سردشت بوديم. همه جمع شده بودند براي دعا. اين بار خود زين الدين خوند . پرسوز هم خوند.

- چند روز قبل از شهادتش، از سردشت مي رفتيم باختران. بين حرف هايش گفت: «بچه ها! من دويست روز روزه بده کارم.» تعجب کرديم. گفت: «شش ساله هيچ جا ده روز نمونده م که قصد روزه کنم.» وقتي خبر رسيد شهيد شده، توي حسينيه انگار زلزله شد. کسي نمي تونست جلوي بچه ها رو بگيره. توي سر و سينه شان مي زدند. چند نفر بي حال شدند و روي دست بردندشان. آخر مراسم عزاداري، آقاي صادقي گفت: «شهيد، به من سپرده بود که دويست روز روزه ي قضا داره. کي حاضره براش اين روزه ها رو بگيره؟» همه بلند شدند. نفري يک روز هم روزه مي گرفتند، مي شد ده هزار روز.
- خيلي وقت ها که گير مي کنم، نمي دونم چه کار کنم. مي رم جلوي عکسش و مي نشينم و باهاش حرف مي زنم. انگار که زنده باشه. بعد جوابم رو مي گيرم. گاهي به خوابم مي آد يا به خواب کسي ديگه، بعضي وقت ها هم راه حلي به سرم مي زنه که قبلش اصلا به فکرم نمي رسيد. به نظرم مي آيد انگار مهدي جوابم داده.
پي نوشت:
- چند تا فايل رو هم آماده کردم که فکر کنم بعضي هاش براتون جالب ياشه.

سخنراني اخلاقي شهيد زين الدين
مکالمه بيسيم شهيد زين الدين با شهيد باقري
سخنراني مادر شهيد در مراسم تشييع
قسمتي از دکلمه دختر شهيد سال73

ز مثل زين الدين ...

موسوي — Thu, 11 Dec 2008 15:49:00 GMT

نظر

موسوي — Tue, 02 Dec 2008 13:49:00 GMT

اگر شما عزيزان بازديد كننده اطلاعاتي از شهدا داريد از قبيل : خاطره ، وصيتنامه ،عكس ، فيلم و دست نوشته در بخش نظرات براي ما پيام بزاريد

با تشكر

موسوي

نظرات ديگران [
< lang=js>document.write(CommAr[CC++]);
0 نظر]